نه کودک درون من آنقدر کوچک است که حجم تنهایی را نفهمد نه روحم آنقدر بزرگ که توان تحملش را داشته باشد .امروز در تنهایی ام یاد دوستان قدیمی تر افتادم چقدر وسوسه انگیز است رفتن به سراغ فسیل های انسانی من معتقدم هیچ چیز از بین نمی رود و هیچ چیز هم به دست  نمی آید فقط حالتش تغییر می کند مثل دو روح که هم دیگر را در یک اتاق می کشند از فاصله هایی دور م به این تله پاتی روحی اعتقاد دارم .من هیچ کس را نمی کشم و خیلی ها مرا در خواب میبینند و در بیداری فراموش شده ترم .من می خواهم همه چیز را فراموش کنم و این صادقانه ترین عمق غصه ی من است تا بیاید لحظه ای که فراموش هم شوم.من لابد قدر این زندگی را بیشتر از قبلی می دانم .